SOMA

İnançlı bir insan olmayabilirsiniz, ben de değilim. Ama şu anda 300 insan yerin dibinde can pazarı yaşıyor. Hepimizin en büyük korkularını, yanarak, boğularak, ezilerek ölme korkularının hepsini aynı anda hissediyorlar. Dışarıda binlerce insan babasını, kocasını, kardeşini her dakika daha az umutla bekliyor. İçinizden bir dua edin, daha evvel hiç etmemiş olsanız bile. Belki vardır, belki duyar, belki bu memlekette her işin dönüp dolaşıp ona kalmasından bıkmamıştır. Belki.

KİTAPLARIM

Pertev Naili Boratav – Az gittik uz gittik. Bu kitap muhtemelen doğduğumdan beri bende. Şaka değil. Benden 2 yaş büyük. 67 tane masal var içinde. Peri kızları, dervişler, bir dudağı yerde bir dudağı gökte devler, saçma sapan işler. Gözümü kapatsam ezbere okurum, ama gene de gözüm açık okuyorum döne döne. ‘Evvel zaman içinde kalbur saman içinde’ diye başlıyor. Tabii ki J

Eflatun Cem Güney – Adını hatırlamıyorum L Zaten bende değil artık, kim bilir ne oldu. Resimlerini Abidin Dino’nun çizdiği muhteşem bir masal kitabıydı. Ben de o resimlerin kenarına kendi resimlerimi çizmiştim. Her şeyin 40 gün 40 gece süreceğini  ve her yere az ve uz gidileceğini sanıyordum. Yaş 4 falan J

Fernand Nathan – Contes et Légendes Grec et Barbare. Okul kitabı. İçinde Hachette Kitabevi damgası var. Elif Bilgin 7-A yazıyor. Benim için kıymetini siz düşünün! Mitoloji dersi kitabı. Bütün tanrılar, tanrıçalar, yarı tanrılar ve ölümlüler. Paris, Helene, Iphigenie… Hatırlıyor musunuz kızlar? ‘Il y a beaucoup, beaucoup d’années, en Asie Mineure, proche de la mer, existait une ville qui avait pour nom Troie’ diye başlıyor.

Orhan Pamuk - Neredeyse bütün kitapları. Kara Kitap’la nefesimi kestiğinden beri.  (Napiyim seviyorum adamın kitaplarını) ‘Yatağın başından ucuna kadar uzanan mavi damalı yorganın engebeleri, gölgeli vadileri ve mavi yumuşak tepeleriyle örtülü tatlı ve ılık karanlıkta Rüya yüzükoyun uzanmış uyuyordu.’

Stephen King – The Stand. Edebiyatçılar burun kıvırabilir istedikleri kadar ama The Stand’i,  ki kafam kadar bir romandır, yazmak için insanın içinde birazcık Tanrı olmalı diye düşünüyorum. Şimdi de gene kafam kadar başka bir romanı ile boğuşuyorum. Under the Dome. Saygılar Mr. King. The Stand ‘ Sally. Wake up now Sally’ diye başlıyor.

Rebecca Wells – The Divine Secrets of Ya Ya Sisterhood. 3 nesil Bayou hayatı. O da ne diyeceksiniz, okuyun da görün J Hatta filmi de çekilmişti. ‘Tap dancing child abuser. That’s what the Sunday New york Times from March 8, 1993, had called Vivi’ diye başlıyor.

Charlie Huston – Six Bad Things. Rollercoaster gibi bir kitap. Meksika, Kaliforniya, Rus Mafyası, Las Vegas… bu türün çok çok güzel yazılmışı. ‘I’m sitting on the porch of a bungalow on the Yucatan Peninsula with lit cigarettes sticking out of both my ears’ diye başlıyor J Durum anlaşıldı sanırım.

Laura Esquirel – Like Water for Chocolate. Filmi seyretmişsinizdir belki ama kitabı da okuyun. Meksika ilginç bir yer. Bütün kitapları biraz masal gibi oluyor. En azından benim okuduklarım. Her bölüm bir yemek tarifiyle başlıyor ve sonra masal devam ediyor. ‘To the table or to bed, You must come when you are bid’ diye başlıyor J

John Lanchester – The Debt to Pleasure. Yemek kitabı kısvesi altında deneme kitabı gibi yapan bir roman. Hem de cinayetli falan. Çok leziz. Tadı damağınızda kalabilir. ‘ Spring, optimum time of the year for suicides, is also an excellent season for the cook’ diye başlamıyor, bu cümle 2. Bölümden J

Martin Amis – Time’s Arrow. Benjamin Button’ın senaryosunun bu romandan esinlendiğini hatta aparıldığını düşünüyorum. Ama zannetmeyin ki hikaye o. Mr. Amis’le karşılaşıp uzun bir sohbet etmek isterdim. Mantar içmek gibi bir şey olurdu sanırım. Zamanın ters aktığı bir roman yazmış adam. ‘what goes around comes around’ diye başlıyor, ya da bitiyor, kitabı ne tarafından okumaya başlarsanız.

Junichiro Tanizaki – The Makioka Sisters. 2.dünya Savaşı sonrasın’da Osaka. Kaybolan Japon aristokrasisi. Bu kitapta hiçbir şey olmuyor. Yani öyle olaylar, aksiyon, bir ana akış falan yok. Bir aileyi camdan izliyormuşsunuz gibi. Çok sade ve güzel. Pek anlatamadım biliyorum ama güzel işte. ‘Yukiko’s diarrhea persisted through the twenty-six, and was a problem on the train to Tokyo’ diye bitiyor, o kadar kötü anlattım ki nasılsa okumayacaksınız, sonunu söylememde sorun yok.

Alice Sebold – The Lovely Bones. İç karartıcı ama bir şekilde masalsı. Filmi de çekilmişti sanırım. ‘My name is Salmon, like the fish, the first name Susie. I was fourteen when I was murdered on December 6, 1973.’ diye başlıyor.

Pete Hamill – Forever. Cormac O’Connor 1740 yılında İrlanda’dan New York’a geliyor. Tabii ki nasıl olduğunu anlatmayacağım bir şekilde şöyle bir şansa / lanete sahip oluyor. Ölümsüz. Ama Manhattan’dan dışarı çıkmadığı sürece! Bir sürü meslek, bir sürü insan, sürekli değişen ada, sonsuz bir hayat. Central Park’ın ilk hali… Ben bayılmıştım. ‘There he is, three days after his fifth birthday, standing barefoot upon wet summer grass.’ diye başlıyor ve yüzyıllarca devam ediyor.

Bret EastonEllis – Glamorama. Çok acayip çok. Glamorama edebiyata Nirvana’nın Rock’a yaptığını yaptı’ demişler. Ben daha ne diyeyim? İlk cümlesini yazmıyorum çünkü tam 15 satır. Ama 2. cümle ‘ Nobody around here has to wait long for someone to say something.’

Anthony Bourdain – Kitchen Confidential. Anthony abi televizyona çıkıp çok meşhur olmadan çok çok önce, sıkı bir aşçıyken yazdığı süper bir kitap. Zaten kapağındaki resimde soğanın cücüğü gibi J (Çok genç manasında yazdım ama açıklamazsam kimse anlamayacak sanırım). ‘It is one of the central ironies of my career that as soon as I got off heroin, things started getting really bad’. Hahahahaaa

Louisa May Alcott – Küçük Kadınlar. Jo hep kahramanım olarak kalacak. Uzun seneler baş ucumdaydı. Şimdi nerede bilmiyorum. Yenisini almalıyım.

Gabriel Garcia Marquez – Kırmızı Pazartesi. Bir cinayet işlenecek, herkes bunu biliyor ama kimse bir şey yapmıyor. Marquez için bir şey söyleyip haddimi aşmak istemiyorum. Saygılar. ‘Santiago Nasar, onu öldürecekleri gün, piskoposun geleceği gemiyi karşılamak için sabah saat 5:30’da kalkmıştı’ diye başlıyor.

Haruki Murakami – Sahilde Kafka. Murakami’yi daha bir iki senedir keşfetmiş olmam tamamen benim ayıbım. ‘Öyleyse para meselesi bir şekilde halloldu? diyor Karga adlı delikanlı, o her zamanki sakin konuşma tarzıyla.’  Keşke Japonca bilsem de Karga benimle de konuşsa.

Umberto Eco – Gülün adı. Yayınlandıktan 3 gün sonra bitirmiştim ama kimse inanmamıştı. 600 küsur sayfa. Tam vize haftasında çıkmış olması Can Yayınlarının ayıbıydı tabii. ‘Kasım sonlarında güzel bir sabahtı’ hem kitapta hem de hayatta J